Glorious Mess

Een magische ervaring. Op een magische plek.

Dat was de Female Leadership Experience op Ibiza.

Een club van bijzondere, stoere, eerlijke vrouwen die iets uit te zoeken hadden met zichzelf.
Vrouwen met een verlangen. Vrouwen met een missie.

Autonomie. Je eigen weg gaan. En dealen met wat je dan aantreft.

De reis van de heldin.

Daar ging het over op Ibiza.

Wat je tegenkomt op die bumpy road die het leven soms kan zijn,
daar heb je niet altijd invloed op.

Hoe je antwoord geeft wel.

Je hebt altijd een keus.

Reageren op de aloude manier. Een automatisme.
So typical you.

Dat is het ingesleten paadje.
Overbekend, voorspelbaar en ooit de beste optie.

Door dit paadje te blijven kiezen houd je in stand wat niet meer werkt.

De vraag die altijd gesteld moet worden:

Is er ook een ander antwoord mogelijk?

Een antwoord dat voorbij gaat aan alle conditioneringen.
Dat een nieuw pad openlegt naar een frisse blik op jezelf, je mogelijkheden,
je verlangens, je toekomst.

Durven vragen om wat jou helpt. Durven uitspreken wat jij truly madly deeply verlangt.
De moed hebben om een nieuw pad aan te leggen.

Je eigen leven eren.

Dàt is de bedoeling.

Jij bent je eigen levensdoel.

Altijd op zoek naar geluk, naar waar je bij hoort.
Soms in balans, vaak uit balans, intuitief en rationeel, lichtvoetig en zwaarmoedig, Verlangend naar het avontuur, onzeker om te gaan.
Met trots en schaamte. Met hoop en vrees.
Rebels. Keurig in de pas. Vol vertrouwen en ook scared like hell.

Glorious Mess noemt de fabulous Elizabeth Gilbert dat:

Embrace the Glorious Mess that you are.

Die zin kwam recht mijn hart binnen.
En ging nooit meer weg.

Je eigenheid omarmen en je leven leiden, los van de verwachtingen van anderen.
Je eigen klus klaren en autonoom zijn in je keuzes.

Want zolang we de goedkeuring van ouders, zussen, vriendinnen, collega’s en vage kennissen in ons leven boven onze eigen verlangens stellen, gaat het niets worden met
dat autonome levenspad.

Dat was wat de heldinnen op Ibiza voluit aangingen en overwonnen.

Courageous + messy + glorious.

What If you fly?

What if I fall?
Yes my darling, but what if you fly?

‘There is freedom waiting for you,
On the breezes of the sky
And you ask ‘What if I fall?’
‘Oh, but my darling,
What if you fly?’
(Erin Hanson)

Hoe zul je ooit weten?
Hoe het is om te vliegen?
Als je altijd maar bang bent om te vallen?

Hoe zul je ooit het beste uit je leven halen, de ontdekking doen dat je echt meer kunt dan je zelf denkt,
als je altijd maar weer met de trap teruggaat van die hoge duikplank.
Hoe zul je dan ooit de sensatie van die duik in het onbekende ervaren?

Twee dingen.

Uno. Ik heb hier dagelijks ook zelf mee te dealen. Om eerlijk te zijn, dit is een big note to self.

En, twee, ik heb geleerd dat vallen is oké is.
Nou ja, om nóg maar eens eerlijk te zijn: leuk is anders.

Vallen is ok, zolang we maar weer opstaan.
En we staan op, omdat ons verlangen groter is dan onze angst.

Zó werkt dat.

Anders hadden we nog steeds met z’n allen in die buggy gezeten.
Nu lopen we de Vierdaagse. Marathons. Naar Santiago de Compastela.
Fluitend. Met blaren en al. Maar we doen het. Voor het avontuur. Voor het leven.

Want het is meestal niet de val die ons breekt, echt niet.

Het is de angst voor de val.

Die ons in het slechtste geval totaal verlamt en ons in het beste geval een ‘better safe than sorry’ leven biedt.

En ja. We gáán onderuit, schatten situaties af en toe vólledig verkeerd in.
Zijn té overmoedig en lopen met onze kop tegen de muur.

Hebben spijt van vast heel veel dingen die beter en anders hadden gekund.
Maar we namen de risico’s en leerden de lessen.
Kwamen er wijzer, sterker, en, it’s all in the game, ook wat gebutster uit.

Maar, even voor de duidelijkheid: de angst hoort erbij.
Is onvermijdelijk. En soms ook heel nuttig.
In het geval van enge donkere steegjes in vreemde steden en bruine beren naast je tent in Alaska.
Dat zijn de reële angsten. Die helpen ons overleven. Nogal essentieel.

Maar dit gaat over de irreële angsten.
En niet bang willen zijn, is net zo iets als proberen niet verliefd te zijn. Of niet nieuwsgierig. Of niet gelukkig.
Dus: het monster recht in de ogen kijken. Ermee dealen. En accepteren dat je bang bent.

En -wat zit een menselijk systeem toch geniaal in elkaar- bij die woorden verliest de angst aan kracht.
Komt er ruimte voor excitement. Adrenaline.

Maar vooral een alles overheersend
verlangen om voluit te leven.

De eerste What If gevoelens dienen zich aan.

What if….
…..I fly?

Want iets in jou, in mij, wil groter, intenser, beter, completer.
Wil meer dan lopen, fietsen en autorijden. We willen vliegen. Vliegen op de vleugels van verlangen.

Om te groeien, onszelf keer op keer uit te dagen om een nieuwe horizon te ontdekken, een nieuw land
waar we onze tot dan toe onontdekte talenten kunnen uitleven.
Waar we onszelf leren kennen op een manier die we eerder niet voor mogelijk hielden.

Verlangen om te groeien is een natuurwet.

Groeien is leven, leven is groeien.
Nog even dit: aan groeien gaat leren vooraf.
En dat, sorry guys, dat gebeurt nu eenmaal in die zone waar het niet zo comfortabel is allemaal.

Dus, helden en heldinnen, naar boven, die duikplank op, en hoppa, dat water in.
Want als je dapper genoeg bent om te springen, dan krijg je vleugels.

‘Yes, my darling.
What if you fly?
Then there is freedom waiting for you
On the breezes of the sky’

The Big Meaning

Every man has a purpose, something special that he can do better than anyone else. Your work is to discover this, then give yourself to it. The extent to which you use your skills to add to the world determines your happiness.

Deepak Chopra

Exact.

Dus dit is wat je te doen hebt:

1. Ontdekken waar je bovengemiddeld goed in bent.
2. Wat je meer dan leuk vindt.
3. Hoe je daarmee iets bijdraagt aan de wereld.
4. En hoe je daar geld mee kunt verdienen.

Voilà.

Simple as that.

Want wie dat weet en doet is gelukkig.

En voor wie dat niet weet, is het zaak dat eerst uit te vinden.

Dat iets wat betekenis geeft aan je leven.

Ik noem het even je bliss.

Je bliss is wie je bent.

Het is waar je bloed sneller van gaat stromen. Het is wat anderen bij
je komen halen. Het is wat je altijd weer doet.

Je kunt niet anders.

Het is waar je voor staat.

Waar je in gelooft.

Waarom anderen van je houden.
Of je haten.
Het is je levensenergie.
Je visie, je bestemming.

Je voelt het, en iedereen om je heen ook.

Het heeft iets magisch.

Het maakt je aantrekkelijk en geloofwaardig.

Maar hoe vind je je bliss?

Er zijn zoveel signalen die daar op wijzen.

Maar begin eerst eens met terugkijken.

Op wat je gevormd heeft. Gebeurtenissen, mensen, turning-points.
De rode draad in je leven, de patronen, de thema’s.

Dáár ligt het antwoord.

Dat is de kern van je bestemming.

The Big Meaning.

Het maakt je sterk. Kalm. En full of life.

Je raakt bevangen. Door een gezonde obsessie.

Zodat je wel in actie moet komen.

En niet opgeeft. Steeds beter wordt.

Gelukkiger wordt.

En, trust me, dit is hoe het werkt.

Omdat je doet wie je bent.

Comparison is the thief of joy

Over het monster dat Vergelijken heet.

Ik doe het zelf ook. Vergelijken. Niet zo vaak meer,
gelukkig, maar toch.

Met de slimmeren, de slankeren, de jongeren, de rijkeren, de succesvolleren .

De eleganteren, de creatieveren, de ondernemenderen. De geslaagderen en de wijzeren.

Waarom was ik niet zoals zij?

Pffffff. Wat een krankzinnige vraag.

Er is er maar één zoals ik, en maar één zoals jij.

Beyond comparison.

Dus, alsjeblieft zeg, laten we ermee stoppen.
Vandaag nog.

Het kost bergen energie en maakt doodongelukkig.

En jaloers, ook dat nog.

Zij wel en ik niet.

Poor me.

Maar, aan de andere kant, jezelf spiegelen aan anderen kan je ook heel veel brengen.

Bergen energie, zelfvertrouwen, lef en perspectief.
Ik bedoel maar.

Dat gaat in de vorm van een rolmodel.

Niks jaloezie en onzekerheid.
Maar respect en oprechte bewondering.

Rolmodellen helpen je anders naar de wereld te kijken.
Laten je zien wat er allemaal wél mogelijk is.
Leven je voor hoe waar jij zo naar verlangt, er in real life uitziet.

Ze beïnvloeden je denken, dagen je uit, wijzen je de weg en inspireren je tot acties waar je nog niet eens van durfde te dromen.

Ze helpen je te worden wie je al bent.

En niet onbelangrijk, ze zijn vaak tijdelijk. Iedere levensfase, ieder levensgebied heeft zn eigen rolmodel. Ze zijn vaak ook maar voor een deel je grote voorbeeld.

Je vindt ze overal: je yogadocent, Pippi Langkous, je beste vriend, Gaudi, je blogcoach, je buurmeisje, Serena Wiliams,                   je vader, Adriana Huffington, Floortje Dessing, de postbode, de vrijwillige brandweerman, Michelle O. en Oprah W.

Ook belangrijk: word geen copycat.

Blijf lekker jezelf.
En laat je rolmodel je onvermoede talenten, je diepverstopte verlangens, je ongekende mogelijkheden wakkerschudden.
Je rolmodel maakt je iets heel erg duidelijk.

En, ook goed om te weten:
wat je zo bewondert in een ander zit ook in jou.
Diep verborgen misschien, maar het zit er.
Anders resoneert het niet. Simpel.

Een van míjn heldinnen van het moment is Elizabeth Gilbert.
Van het loeigoeie boek The Big Magic.
Een boek over geïnspireerd en creatief leven.

Magisch en praktisch.

Love that.

Het gaat over het wonder van de magie en alles wat je in een leven nou eenmaal tegenkomt. Ook de onzekerheid, de angst en de twijfel. LG leert je daar wat makkelijker mee om te gaan. Ervan te genieten en het een beetje licht te houden. Met humor en een open mind.

Een feest van herkenning.

Wat zou mijn heldin doen?

Dat is de vraag die je jezelf moet stellen.
Als je een lastig besluit moet nemen.
Als je twijfelt of niet durft.

Vaak is het antwoord precies wat je nodig hebt.

En voor je het weet heb je je heldin niet meer nodig.

En vraag je je af:

Wat zou ik doen?

En dan ben je je eigen rolmodel!

Permanent. En all the way.

Daring Greatly

Haar grootste talent?

Durven leven.

Dat hoorde ik iemand zeggen. Over een gemeenschappelijke vriendin.

Ge-wel-dig.

Wát een talent.

Durven leven. Niet bang zijn.

Of beter nog: wėl bang zijn, en het tóch doen.

Stralend onderuit durven gaan.
En stralend weer opstaan.

Een van mijn helden, Brené Brown, (kijk vooral nog een keer naar
haar TEDtalk, www.springcoaching.nl/inspiratie) noemt het
Daring Greatly.

En zegt dat Moed, de Moed om Kwetsbaar te zijn, de manier waarop
we leven, liefhebben en leiden, voor altijd zal veranderen.

En Moed begint met durven laten zien dat we niet perfect zijn.
En niet altijd gelukkig zijn.

Niemand.

Ik volgde het afgelopen jaar een coachingsopleiding Systemisch Werk.
Familieopstellingen enzo.

Wat ik geleerd heb?
Natuurlijk, het ambacht van het begeleiden van mensen in opstellingen.

Maar vooral weer eens, en dan nu nog een laag je dieper,
wat het oplevert om de maskers te laten vallen.

Het mooiweerspelen inruilen voor eerlijke en oprechte waarheden.

Zoveel interessanter.

Durven laten zien dat het leven af en toe een fikse klus is.

Ik kijk graag naar de lichte kant.
Geef de optimist in mij het liefst alle ruimte.

Maar het is simpelweg niet mogelijk om altijd maar positief te zijn.

Er is geen licht zonder donker.

Het leven maakt krassen op je ziel.

Bij iedereen.

Open zijn over die krassen. Over de teleurstellingen. Dat het leven soms gewoon pijn doet. Dát uitspreken en tot je verbazing merken dat je daarna nog steeds leeft. Dat niemand afhaakt of teleurgesteld in je is.

Integendeel.

Want dit is wat we veel te vaak denken:

Ik maak pas kans om het te redden in dit leven als ik succesvol, stralend, slim, grappig en slank ben, als ik uitstraal dat alles wat ik aanpak in goud verandert.

Als ik laat zien dat het altijd goed met me gaat.

Geen denken aan dat ik laat zien wat ik moeilijk vind. Wat me pijn doet. Waar ik me over schaam.

Misverstand.

Niemand wil in gesprek met een lopend succesverhaal. Waar de pijn,
de twijfel, de angst naar het verboden land verbannen zijn.

Een verhaal wordt pas intereressant als het echt is. Eerlijk.
Met de pieken én de dalen. Met wat goed gaat, én wat schuurt.

Dat geeft het leven glans.

Als we nou eens met z’n allen afspreken dit jaar wat vaker de maskers te laten vallen. Gewoon, net iets vaker toegeven dat het niet altijd allemaal van een leien dakje gaat. En dat dát nou het leven is.

Steeds een beetje dapperder,
steeds een beetje kwetsbaarder.

De verhalen achter de littekens delen.

De littekens die altijd parels verbergen.
Die een pad zijn naar wijsheid en betekenis.

En eens zien wat dát oplevert.

 

Courage

Two roads diverged in a wood, and I
I took the one less traveleld by,
And that has made all the difference

Intuïtie of de Kunst van het Beslissen.

Intuïtie.

Die ingebouwde detector die de waarheid van de bullshit onderscheidt.

Bijna niet uit te leggen.

Dat ene moment, die split second, waarin je heel even de juiste afslag voor
je ziet. Heel helder weet of je ja of nee moet zeggen. Of je iets of iemand kunt vertrouwen. Of niet.

Dat ene moment, weer weg voor je ’t weet.

Omdat je razendsnelle verstand onmiddellijk ingrijpt. En je bestookt met argumenten, waardoor je de vonk alweer vergeten bent vóór je überhaupt doorhad dat ie ook maar heel even opvlamde.

Better safe than sorry.

Toch?

Het bizarre is dat je het moment vaak pas achteraf herkent.

‘Ik wíst het’.

Dat denk je na een teleurstellende uitkomst van een goeddoordachte beslissing.

So catch the moment and listen.

Goed luisteren naar iets magisch vraagt courage.

Zeker als je toch al allergisch bent voor dat onderbuikgevoel.
Dat vage, dat zweverige.

Feiten wil je zien. Bewijzen.
Argumenten wil je horen. Plussen en minnen.

Natuurlijk. Want meten is weten.

Dat had je gedacht.

Je intuïtie staat vaak lijnrecht tegenover je ratio.

Zie je ratio maar als de weg die er al ligt.
Die honderden, duizenden voor jou al gelopen hebben.

De hoofdweg.

De weg naar een prima leven.

Comfortabel. Duidelijk. Overzichtelijk.

Niks slapeloze nachten, dreigende faillissementen,
planken zonder brood.

Nee, dat bedoel ik niet cynisch.
Deze weg heeft veel te bieden. Een beetje oldschool misschien.

Maar veel te bieden.

Want, echt, dat verstand hebben we hard nodig. Ook nodig.
Alleen niet altijd. Of meteen. En niet als eerste.

Dan die andere weg:

Jouw weg. Mijn weg.

Je legt em aan terwijl je er op loopt.

Een beetje de ‘wat zullen mijn ouders hiervan zeggen weg’.

Riverdeep. Mountainhigh.

Hoop, opwinding, tranen, voldoening. Wakker liggen.
Onlogica. Eurekamomenten. Dóórbreken.

Deze weg vraagt je naar je verlangens je luisteren.
Je angsten recht in de ogen te kijken. En te kiezen van binnenuit.

Gutfeeling.

Dat is jouw weg, mijn weg.

And taking that road will make all the difference.

Courage!

*from The Road Not Taken, by Robert Frost

Ik hoorde engelen zingen.

 

‘Ik hoorde engelen zingen.’


Dat zei hij.
  
‘Ik doorzag. Ik voelde. Ik wist.’
 
Hij is Oscar. Een groot ondernemer die zijn dromen en ervaringen
uit het verleden samenbracht in een bedrijf waarbij hij andere ondernemers helpt te rockstarten.

Ik hoorde hem in de auto op de radio in een programma over innovatief ondernemen. Hij had het over heel lang geleden.

Zijn eerste Mac, het begin van het internet en het Hallelujahgevoel
dat hij kreeg toen hij zich realiseerde:
 
‘Dit is de geboorte van iets groots.’
 
Ik hing aan zijn lippen.

En ik voelde, ik wist, ik doorzag dat hij gelijk had. 
Dat dit zo’n moment is waar we allemaal van dromen,
en hopen dat het ons ooit ook toe zal vallen.  
 
Die bliksemflits.
 
Het moment van herkenning.
 
Je realiseert je opeens wat je vuur doet ontbranden.
 
Je wordt er onvoorstelbaar gelukkig van.
Je kunt het niet niet doen.
Je krijgt dat ‘I love this’ gevoel.
 
En je weet wat je te doen staat. 

Het doel heeft jou gevonden. 

Dàt is hoe het werkt. En niet anders. 

Je hebt het altijd al geweten. Maar bent het weer kwijtgeraakt. 

Zo gaan die dingen. 

Wie was je ook al weer, voor de wereld je vertelde hoe en wie je zou moeten zijn.

Waar had je het steeds weer over, wat deed je als vanzelf, wat raakte je, waar ergerde je mateloos aan? 
Waar kreeg je tomeloos veel energie van? Altijd al?

De prelude van het engelengezang. 

Het vuur laait op. Niet meer te blussen.
Het drijft je in de richting van wie je ooit was. 
In de richting van wat je te doen hebt. 
 
Truly. Madly. Deeply.